Afscheid blau­we boor­den is begin van het ein­de bij IHCAfscheid blau­we boor­den is begin van het ein­de bij IHC

Scheeps­bou­wer Roy­al IHC glijdt steeds ver­der de hel­ling af. De vaart is erin geko­men toen de blau­we boor­den de laan uit wer­den gestuurd en de wit­te boor­den de kan­to­ren vul­den. Het leid­de tot ver­ziek­te ver­hou­din­gen, een bij­na-fail­lis­se­ment, een hyper­ge­voe­lig cor­rup­tie­on­der­zoek en een zoveel­ste sane­ring van 600 banen nu, met nóg 500 in de pijp­lijn. Maar onder­ne­mings­raad-voor­zit­ter Mar­tijn van de Beurcht houdt hoop.

 

Van de Beurcht (43) kan vrij­uit pra­ten, meldt hij desgevraagd.

In tegen­stel­ling tot de vele IHC-werk­ne­mers die ano­niem of hele­maal niet met de pers dur­ven spre­ken, van­we­ge ondui­de­lij­ke clau­su­les in hun arbeids­con­tract. Van de Beurcht: „Als onder­ne­mings­raad vor­men wij een auto­noom orgaan bin­nen IHC. De leden zijn vrij om te spre­ken met wie zij wil­len. Zolang het niet om bedrijfs­ge­hei­men gaat.”

Dat hij bin­nen de vak­bond FNV actief is als kader­lid, helpt allicht mee. „Daar­van heb ik natuur­lijk rug­ge­steun.” Sinds een jaar werkt hij ove­ri­gens als HR-busi­nesspart­ner (scha­kel tus­sen het per­so­neel en de bedrijfs­lei­ding) bij IHC.

 

Angst­cul­tuur

Het scheelt ook dat hij niets bin­nens­monds hoeft te hou­den als het gaat om dis­func­ti­o­ne­ren­de bestuur­ders, ver­nie­ti­gend uit­pak­ken­de koers­wij­zi­gin­gen, ont­slag­ron­des die de scha­de ver­he­vig­den, ver­ziek­te ver­hou­din­gen in de bedrijfs­top, een angst­cul­tuur in alle lagen van de onder­ne­ming en een cul­tuur­kloof tus­sen grond- en kan­toor­per­so­neel. Het Finan­ci­eele Dag­blad deed hier op 11 juli al een boek­je over open.

 

In een uit­ge­brei­de recon­struc­tie op basis van uit­slui­tend ano­nie­me bron­nen. Van de Beurcht: „Zoals het daar­in beschre­ven staat, is het in gro­te lij­nen gegaan.” Hij kan het weten, als OR-voor­zit­ter sinds 2014 zat hij dicht­bij het vuur.

 

Chi­na

Dat maak­te hem niet vro­lijk: de OR heeft als rol toe te zien op het voort­be­staan van het bedrijf in het belang van de werk­ne­mers. Intus­sen slinkt het per­so­neels­be­stand al jaren. En zon­der de red­dings­ac­tie van afge­lo­pen april was het ein­de ver­haal geweest.

Drie Neder­land­se mari­tie­me fami­lies – Van Oord (Mer­we­Oord), Van der Vorm (HAL) en Huis­man (Huis­man Equip­ment) -, de Bel­gi­sche inves­te­rings­maat­schap­pij AVH (groot­aan­deel­hou­der van bag­ge­raar Deme) en het minis­te­rie van Eco­no­mi­sche Zaken gooi­den de red­dings­boei uit.

Hier­mee voor­kwa­men ze een over­na­me door een Chi­nees bedrijf. Dat had graag de tech­no­lo­gie van de Hol­lan­ders in huis gehaald om de hui­di­ge com­mer­ci­ë­le red­ders niet alleen op prijs, maar voort­aan ook op gelijk­waar­dig tech­nisch niveau te kun­nen beconcurreren.

 

Nood­lot­tig

Aan de red­ding gin­gen grim­mi­ge jaren voor­af, waar­in de onder­ne­mings­raad en de bedrijfs­top regel­ma­tig lijn­recht tegen­over elkaar kwa­men te staan. Van de Beurcht: „Het begon met de raad van Advies­bu­reau McK­in­sey, in 2014.”

Lees ver­der via de web­si­te van Schut­te­vaer.

Lees hier een ver­kor­te ver­sie in Refor­ma­to­risch Dagblad